του Γιάννη Τζαμτζή

Σε μια συνέντευξη για την προώθηση του τραγουδιού της φετινής eurovision, ο νεαρός καλλιτέχνης δήλωσε πως το ‘ferto’ είναι μια «προσευχή στον κόσμο εκεί έξω» με την οποία ζητάει επίμονα κι εμφατικά όλα όσα θέλει να έχει. «Φερ’ το μου, φερ’ το μου, φερ’ το! Σου είπα φερ’ το!» επαναλαμβάνει έντονα και επιτακτικά. Μήπως όμως υπάρχουν φορές που κι εμείς προσευχόμαστε σαν τον Akyla; Το τραγούδι αυτό ίσως είναι μια καλή αφορμή να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να προσεύχονται. Μπορούμε να μιλήσουμε για τη σημασία της προσευχής, αλλά και για τη στάση της καρδιά μας, όταν μιλάμε στον Θεό.

Τι είναι τελικά η προσευχή;

Η προσευχή είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφραζόμαστε και επικοινωνούμε με τον Θεό Πατέρα, στο όνομα του Ιησού Χριστού και διαμέσου του Αγίου Πνεύματος. Συνεπώς, η προσευχή δεν μπορεί παρά να είναι η έκφραση της αγάπης και της ευγνωμοσύνης μας. Η προσευχή μας πρέπει να συγκεντρώνει όλη την ευχαριστία μας. Πρέπει να απαρριθμεί τις ευλογίες του Θεού στη ζωή μας και να αναγνωρίζει την πρόνοιά Του. Ο Θεός που μας χάρισε μια νέα ζωή με τον Χριστό, είναι Αυτός που τη γεμίζει με δώρα, με χαρά, με ειρήνη και ελπίδα. Αυτός προμηθεύει για κάθε τι που έχουμε ανάγκη. Ο Θεός γνωρίζει τι έχουμε ανάγκη πολύ πριν Του το ζητήσουμε. Θέλει όμως να εξαρτόμαστε από Εκείνον για όσα χρειαζόμαστε. Είναι εύκολο απλά να ζητάμε ό,τι θέλουμε! «Θέλω ένα καινούργιο τάμπλετ! Θέλω ένα ροζ μαγιό γιατί έχω μόνο μπλε και πορτοκαλί! Θέλω έναν άλλον αδερφό, με αυτόν όλο τσακωνόμαστε…!» Ο Θεός μας προσκαλεί να του ζητούμε να κάνει όλα όσα έχει υποσχεθεί να κάνει. Θέλει να του ζητούμε να μας χαρίζει όλα όσα μπορούν να αλλάζουν τη ζωή μας και να μας φέρνουν πιο κοντά Του. Θέλει μάλιστα να ζητούμε πράγματα που θα επηρεάσουν θετικά και τις ζωές των άλλων ανθρώπων γύρω μας. 

Η προσευχή του Κυρίου μας (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 6:9-13) μας δείχνει όλα όσα θέλει ο Θεός να προσευχόμαστε. Η προσευχή αυτή είναι το παράδειγμα για μας. Είναι πράγματι μια κραυγή από τα βάθη της καρδιάς του ανθρώπου που έχει ανάγκη τον Θεό. Στην αρχή βλέπουμε την παράκληση για θεϊκή παρουσία, για επέμβαση, για δικαιοσύνη και αποκατάσταση. Μέχρι όμως να έρθει ξανά ο Χριστός στη γη, στο δεύτερο μέρος, έχουμε την παράκληση για βοήθεια στις ανάγκες και τα προβλήματα του πεσμένου κόσμου (επιβίωση, προστασία, συγχώρεση).

Επιμονή, αλλά με Ευχαριστία.

Μπορεί η αληθινή προσευχή να εκφράζεται με επιμονή, αλλά η επιμονή αυτή θα πρέπει να χαρακτηρίζει τόσο τις ευχαριστίες όσο και τα αιτήματά μας και να πηγάζει από την εξάρτησή μας από Εκείνον. Ο Θεός θέλει να εμπιστευόμαστε την καρδιά Του, να είμαστε βέβαιοι για την καλοσύνη Του και να είμαστε ευγνώμονες για την αγάπη Του. Ο λόγος του Θεού μας προσκαλεί να μην έχουμε άγχος για τίποτα, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματά μας να τα απευθύνουμε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία. (Προς Φιλιππησίους 4:6) 

Είναι σημαντικό να μάθουμε στα παιδιά μας πως ο Θεός θέλει να μοιραζόμαστε τα πάντα μαζί Του. Θέλει να ακούει από μας τι νιώθουμε, τι σκεφτόμαστε, τι θέλουμε, τι μας δυσκολεύει. Ο Θεός θέλει να Του μιλάμε με διάθεση ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης. Ακόμα και όταν οι απαντήσεις δεν έρχονται γρήγορα, μπορούμε να επιμένουμε έχοντας τη βεβαιότητα πως ο Θεός είναι καλός. Εργάζεται με τρόπους θαυμαστούς διατηρώντας τον έλεγχο επάνω σε όλα. Καθώς προσευχόμαστε, ουσιαστικά ζητούμε από τον Θεό να φέρει τη δική μας ζωή και τις ζωές των άλλων σε συμφωνία με τους δικούς Του σκοπούς. Τότε, μπορούμε να προσευχόμαστε με εμπιστοσύνη και βεβαιότητα.

Φέρτε την πρόκληση στα παιδιά σας!

Ας δείξουμε στα παιδιά μας πώς ο ζωντανός λόγος του Θεού μπορεί να διαμορφώσει τις επιθυμίες και τις προσευχές μας. Τα παιδιά βρίσκονται στο κέντρο ενός κόσμου, όπου η διαφήμιση και τα κοινωνικά δίκτυα προβάλλουν συνεχώς νέες ανάγκες, ανάγκες για το καλύτερο, το εντυπωσιακότερο, το πιο φρέσκο. Τις περισσότερες φορές είναι ανάγκες που δεν είναι πραγματικές, αλλά κατασκευάζονται, για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους σκοπούς. Οι στίχοι του τραγουδιού ‘ferto’ θα μπορούσαν να ερμηνευτούν και ως ένα σχόλιο για το φαινόμενο της υπερκατανάλωσης που βιώνει η κοινωνία μας σήμερα. Όλες αυτές οι εικόνες, τα πρότυπα και οι επιθυμίες που γεννιούνται, διαμορφώνουν στην ουσία την αξία και την ταυτότητα των ανθρώπων και τα αντικείμενα μετατρέπονται σε σύμβολα αποδοχής. Έχουμε την πρόκληση, μέσω του λόγου του Θεού και της προσευχής, να εστιάσουμε σε άλλες εικόνες, άλλες αξίες και να προσκολληθούμε στο πρότυπο του Ιησού Χριστού. 

Ο λόγος του Θεού μας προσκαλεί να προσευχόμαστε με ευχαριστία για όσα θαυμαστά έκανε ο Θεός για μας και με επιμονή για πράγματα που μπορεί να κάνει, αν και φαίνονται αδύνατα. Η προσευχή είναι κάτι παραπάνω από τα επίμονα αιτήματα του ανθρώπου για την απόκτηση αγαθών. Είναι ο τρόπος που πλησιάζουμε τον Πατέρα ως αγαπημένοι γιοι και κόρες Του για να αναγνωρίσουμε πως Τον έχουμε ανάγκη και να θυμηθούμε πως είναι καλός και παντοδύναμος.